چند رباعی از مولانا

*
من درد تو را ز دست آسان ندهم
دل برنکنم ز دوست تا جان ندهم
از دوست به یادگار دردی دارم
کان درد به صدهزار درمان ندهم
*
در عشق توام نصیحت و پند چه سود
زهرآب چشیده ام مرا قند چه سود
گویند مرا که بند بر پاش نهید
دیوانه دل است پام بر بند چه سود
*
تا مدرسه و مناره ویران نشود
اسباب قلندری به سامان نشود
تا ایمان کفر و کفر ؛ ایمان نشود
یک بنده حق به حق مسلمان نشود
*
بیت و غزل و شعر مرا آب ببرد
رختی که نداشتیم سیلاب ببرد
نیک و بد و زهد و پارسایی مرا
مهتاب بداد و باز مهتاب ببرد

بنگر ز جهان چه طرف بر بستم ؟ هیچ       

                              وز حاصل عمر چیست در دستم ؟ هیچ

شـمع  طـربم  ولی  چـو  بنـشستم  هیچ

                            من  جام  جمم  ولی  چو  بشکستم هیچ

شعری از یوسفعلی میرشکاک

تمام خاک را گشتم به دنبال صدای تو

ببین باقیست روی لحظه هایم جای پای تو

اگر مومن اگر کافر به دنبال تو می گردم

چرا دست از سر من بر نمی دارد هوای تو؟

دلیل خلقت آدم ، نخواهی رفت از یادم

خدا هم در دل من پر نخواهد کرد جای تو

صدایم از تو خواهد بود اگر برگردی ای موعود

پر از داغ شقایق هاست آوازم برای تو

تو را من با تمام انتظارم جستجو کردم

کدامین جاده امشب می گذارد سر به پا ی تو ؟

نشان خانه ات را از تمام شهر پرسیدم

مگر آنسوتر است از این تمدن روستای تو

سه رباعی

*

عمریست  اسیر نفس  و نفس  خودم

ازخویش رها نه ام  که درحبس خودم

من    قصه  نا نوشته   نیک  و  بدم

من  ماه   فرو فتاده    شمس   خودم

*

آمد  به  برم  آن  مه  نو  ، دوشینه

دستار به سر ، جامه به تن پشمینه

گفتا  که از این راه به جایی  نرسی

برخیز    ز خواب   ،  رهرو  دیرینه

*

این كهنه سرای  جای  آسودن  نیست

در آخر كار ، جز كه  فرسودن  نیست

ای چرخ زمانه دست ازاین خرقه بدار

این  خرقه  كهنه ، لایق سودن نیست

همرهان رفتندوما درخواب هستیم ای دریغ

عمر شد ازدست و ما طرفی نبستیم ای دریغ

بود  بر   دریای  عالم    نوح   كشتیبان  ما

در درون  كشتی  نحوی  نشستیم   ای دریغ

ناله ها كردیم  ازتاریكی  و  ظلمت  چه سود

چون عیان شد نور بر ما دیده بستیم ای دریغ

گفت  ابراهیم    در آتش  در آ   حیران نمان

تا به امروز  ابلهیم  و  بت پرستیم  ای دریغ

باز  ابراهیم   در آتش   به  ما    پیغام  داد

ما به جای  بتكده  خود را  شكستیم ای دریغ

عیسی مریم  گذشت از خاك و  بر افلاك شد

بود ما را   پر ولی  در گل نشستیم ای دریغ

بر در و دیوار زندان  عاشق  و شیدا  شدیم

لیك  بر آن  راه  بالا   دل  نبستیم  ای دریغ

بود  ما را   رستم  دستان  و  آن   شیر خدا

ما ملول ازدیو و دد همواره مستیم ای دریغ

گرچه از بیداد فرعونی  جان  بر لب  رسید

از تكبر   همره    موسی   نرستیم  ای دریغ

در بن  چاهی   گرفتار آمدیم   از  بی كسی

منجی آمد  از رسن   بالا  نجستیم  ای دریغ

برد ما را خضر  در بحری  پراز آب حیات

لیك  با یك جرعه از مردن نرستیم ای دریغ

« گر مجال گفت بودی گفتنی ها گفتمی »

ای  دریغا  گوهر خود را  شكستیم ای دریغ

سحر است وبازامشب نرود به چشم خوابی

چه شود  اگر که شاهی  به گدا  دهد جوابی

چو گیاه  بر در تو همه  شب  نشسته   بودم

که مگر گشاید این در ،  به من غمین بتابی

آنکه ازدرت گسسته به فسون چه شوم می خواند

 سر  آن  ندارد  امشب  که  برآید  آفتابی 

بگشا  دری  ز دولت ، به  من حزین  و تنها

که تو بحر لامکانی  من خسته  چون حبابی

 ز دودیده خون فشانم زغمت شب جدایی

                         به  رخم   نمانده  آبی  ،  به  دلم  نمانده  تابی

بگشا   ره   سلامت ،  به  عنایت  و  هدایت

مپسند  که  باز مانم   همه عمر  در  سرابی

تو که جام من شکستی  به دلم  چنین  نشستی

چه شود  اگر بریزی   به  سبوی من شرابی

تو به خاک چون بتابی گل وسرو ولاله خیزد

به چه  چیز ماند  این دل  به عمارت خرابی

دل من خراب تر شو تن من  تو خاک تر شو

گرت آرزوی  گنج است  به خرابه ها  بیابی

چه بگویم  که بیانش  ز توان من برون است

ره خواب من چو بستی بمبند راه مستی

                       سحر است  و باز امشب  نرود  به چشم خوابی 

در  فضای  سینه    جز  آهی   نماند

زآن همه گل بین که جز خاری نماند

موسم افسوس و آه و حسرت است

زانکه  از  دریا  دلان     یادی   نماند

نوبت      ایام    بی   فرجام    شد

« این زمان در کس وفاداری نماند »

مانده ام    در  کار مردم   در عجب

وه   که  در افسردگان   حالی  نماند

قصه   منصور  ،   دیگر  کهنه   شد

نور  چون  افسرد   جز ناری  نماند

شمس   پنهان  شد  پس  ابری  سیاه

شمع  رفت  و  جز  شب تاری   نماند

خوشدلی    از عالم  ما   رخت  بست

گرد غم   بر ما نشست  شادی  نماند

چشمه  اشکم    ببین  بی  آب   ماند

آب  این سرچشمه هم   جاری  نماند

روز  و  شب   اندر فراقت    سوختم

در تن  این   خسته  دل جانی نماند

چون که  ما  را  نوبت  مستی رسید

در  کف  ساقی   دگر   جامی  نماند

در سرانجامی   چنین    حیران   شدم

چون که سررفت و هم انجامی نماند

گفت دل خوش کن که هرگزهیچ مرغ

تا    ابد     پابند    در  دامی    نماند

برگ سبزی است ...

*« اشتران را  بار برپشت است وما را بردل است »

ترك غربت سهل می بایست  وبرما مشكل است

از  بیابان   فنا      بی  پا  و سر    باید  گذشت

گوش ما  بر ساربان و  چشم ما درمحمل است

دیده خود   دوختیم   و  غرق  در  ظلمت  شدیم

دست صوفی در سماع  و پای ما اندر گل است

گر امیدی هست     بر الطاف  بی پایان  اوست

گر عتابی  گفته آید   حال  ما را   شامل  است

فعل ما  چون ماه نو پرنقص وپرگویی خطاست

پیر ما  بر اوج  هفت اختر   چو بدر كامل است

گر نصیب عمر خواهی    صحبت  پاكان  بجوی

درس و بحث و  حلقه اهل ریا بی حاصل است

غرق دریای  گناهیم     ای تو   نوح  و  روح ما

همتی  كن دستگیری  شیوه  اهل دل  است

روزوشب بربام هستی چون خسی سرگشته ایم

دور  گردون   بی پناهت   باطل  اندر  باطل  است

دوش بر من  نكته ای  بگرفت آن پشمینه پوش

گفت  جای  ترك تازی   نی  میان  محفل است

در بر دیوانه خوش نامی و رسوایی یكی است

هركه  بر  امید   مجنونان  نشیند   عاقل است

زرد و  بیمار و  نحیفیم   ای  تو   جالینوس ما

دیدنت  بر ما سبكروحان  شفای عاجل است

گر پریشان گفته ام   ای جان جان  برما ببخش

كن  تو  درمان  پریشانی  كه رندی كاهل است

حاجب اگر معامله محشر با علی است

                               شرم از رخ علی کن و کمتر گناه کن