چهارشنبه 7 دی 1384

شعر

   نوشته شده توسط: علی رضا ولی نژاد    نوع مطلب :شعر ،

سحر است وبازامشب نرود به چشم خوابی

چه شود  اگر که شاهی  به گدا  دهد جوابی

چو گیاه  بر در تو همه  شب  نشسته   بودم

که مگر گشاید این در ،  به من غمین بتابی

آنکه ازدرت گسسته به فسون چه شوم می خواند

 سر  آن  ندارد  امشب  که  برآید  آفتابی 

بگشا  دری  ز دولت ، به  من حزین  و تنها

که تو بحر لامکانی  من خسته  چون حبابی

 ز دودیده خون فشانم زغمت شب جدایی

                         به  رخم   نمانده  آبی  ،  به  دلم  نمانده  تابی

بگشا   ره   سلامت ،  به  عنایت  و  هدایت

مپسند  که  باز مانم   همه عمر  در  سرابی

تو که جام من شکستی  به دلم  چنین  نشستی

چه شود  اگر بریزی   به  سبوی من شرابی

تو به خاک چون بتابی گل وسرو ولاله خیزد

به چه  چیز ماند  این دل  به عمارت خرابی

دل من خراب تر شو تن من  تو خاک تر شو

گرت آرزوی  گنج است  به خرابه ها  بیابی

چه بگویم  که بیانش  ز توان من برون است

ره خواب من چو بستی بمبند راه مستی

                       سحر است  و باز امشب  نرود  به چشم خوابی 


شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات