گــــلــزار بــقــــیــع  

        مــــرغ دل یــــك بـــام دارد دو هـــوا

                                           گــه مــدیــنـه مـی رود گــه نــیـنــوا

       می پــرد گــاهی بــه گــلزار بــقــیـع

                                          مـی نـشیند پـــشـت دیـــوار بـقـیــع

        مــی گــذارد ســر بـر ســردار دیــن

                                          اشــك ریــزان در غــم بــانـوی دیــن

       عـرضـه میدارد كـه ای شهر رســول

                                          در كــجــا مــخـفی بــود قـبـر بـتــول

       از تــمــام نــخـل هــا پــرســیــده ام 

                                          آری امــا پـــاسـخـی نـــشـنـیـده ام

       یـا امـیرالـمـومـنین(ع) روحی فـداك

                                          آسـمـان را دفـــن كــردی زیـر خــاك

       آه را در دل نـــهـــان كــــردی چــــرا

                                          مـــاه را در گــل نــهــان كــردی چـرا

       عـلی(ع) مـولای مـظلـومـان عـالــم

                                          بــگــو از نــارفـیـقــان چــون بـنـالــم

       از آن شـامی كه سـر در چـاه كردی

                                         مــرا از درد خــویــش آگـــاه كـــردی

        طـــنـیـن نـــالــه در افـــلاك افـــتــاد

                                         تـــمـام آسـمــان بــر خـــاك افـــتــاد

       پــر و بــال تو زهراء(س)را شكستند

                                         تــو را بـا ریـسـمـان فـتـنـه بـسـتـنـد

        تـو را در گـوشـه اســرت نـشـانـدنـد

                                         مــرا در آتــش حــسـرت كـشـانـدنـد

        كـدامین شب از آن شب تیـره تر بود

                                         كـه زهـراء(س) حایل دیـوار و در بود

        پـر و بـال تـو زهراء(س) را شكستند

                                         تــو را بـا ریـســمان فـتـنـه بـسـتـنـد